Krista van Norel

Info/cv

In mijn werk onderzoek ik de grens tussen mens en natuur, tussen maken en laten ontstaan.

Ik ontleen mijn vormen aan wat ik vind in de natuur: takken, wol, aarde, hout. Deze materialen worden gecombineerd met menselijke fragmenten zoals handen, armen, benen, of een torso. Hierdoor ontstaat een vervreemdend beeld dat tegelijk herkenbaar als ongrijpbaar is.

Door deze combinatie te plaatsen in oude meubelstukken of klokken creëert het een huiselijke sfeer maar is de inhoud nogal contrasterend. De mens verschijnt als wezen dat zich heeft losgemaakt van de natuur, maar er tegelijkertijd juist mee verbonden blijft.

De installaties en objecten ademen een zekere zachtheid: wol en dekens verzachten harde vormen, lamplicht en groeilicht scheppen een gevoel van geborgenheid. Het zijn schuilplaatsen, nesten, cocons waarin het lichaam lijkt te verdwijnen of opnieuw te ontstaan. Deze zachtheid nodigt uit tot aanraking, tot vertraging, tot een milde blik op onszelf.

Door het mensbeeld te vervormen en te vermengen met natuurlijke structuren, onderzoek ik wat het betekent om mens te zijn in een tijd waarin we de natuur steeds meer naar onze hand zetten. De zachte sculpturen, onder stolpen of in oude klokken, bewaren iets kwetsbaars: een poging om de menselijkheid te verzachten, om te herinneren dat we niet tegenover, maar ín de natuur bestaan.